Mitoloji, mitoloji, mitoloji. Çok severim efsaneleri, bu hikayeleri okumayı. Tanrıların somutlaştırılması mıdır, hayal gücünün sınırlarının zorlanması mıdır beni çeken bilemiyorum. Sadece farklı bir haz, tarifsiz bir keyif yaşıyorum okurken. Bir de bunu izlerken hissettiklerimi düşünün. Tamam kitaplarda güzel, eğlenceli ama beyaz perdedeki halleri bambaşka.
Kahraman yarı tanrı yarı insan Perseus. Zeus'un oğlu. (
Sahip olduğum mitoloji bilgisi dahilinde konuşuyorum; Zeus'un o kadar çok çocuğu var ki hepsini hafızamda tutmam mümkün değil. Ortada bir çocuk varsa, bütün kapılar Zeus'a açılıyor.) Zeus, göklerin tanrısı. Hades, Zeus'un kardeşi, yeraltı dünyasının tanrısı. Bir olayda tanrılar varsa, muhakkak iyi-kötü kavramı da vardır. Hades kesinlikle kötü taraf :) Zeus, pek iyi sayılmaz ama Perseus iyiliğin dibine vurmuş. Kahraman ya, olacak o kadar. Filmde Perseus'un Hades'e olan savaşı işleniyor. Efektler fevkalade. Müzikler tam filme yakışır nitelikte. Tanrılar görkemli lakin Immortals'dakiler kadar değil. Savaşın içinde aşk modadır. Böyle filmlerde kahraman muhakkak birine vurulur. Burada da öyle ama bu sefer aşkın geri plana atıldığını hissettim. Filmi farklı kılan bir özellik.
Titanların Savaşı'nın imdb puanı 5.9 ki bence yetersiz. Daha fazlasını alabilirdi. Devam niteliğinde olan Titanların Öfkesi'de 30 Mart'ta vizyona girmiş. En yakın zamanda onu da izleme niyetindeyim. Hatta bir üçüncü olsa onu da izlerim. :)
Yorumlar
Yorum Gönder